پایگاه خبری ویردارخبر به قلم سمیه حسن زاده؛ در میان تمام آسیبهایی که میتواند جامعهای را از درون دچار فرسایش کند، هیچچیز به اندازهی تفرقهانگیزی خطرناک و خانمانسوز نیست. تفرقه، شکافی است که از دل بیاعتمادی، بیعدالتی، تبعیض و تحقیر سر برمیآورد و بهتدریج پیوندهای اجتماعی را از هم میگسلد.
تفرقه انگیزان، آگاهانه یا ناآگاهانه، مردم را بر اساس قومیت، مذهب، زبان، یا گرایشهای سیاسی روبروی هم قرار میدهند. آنها همواره در پی ایجاد «دیگری» هستند؛ گروهی که بتوانند همه ناکامیها را به پایش بنویسند و با برانگیختن احساسات، جمعی را علیه جمعی دیگر تحریک کنند. این روش قدیمی، ابزاری در دست سیاستورزان ناتوان و گروههایی است که بهجای همدلی و همافزایی، تنها در سایهی دشمنتراشی و دوگانهسازی معنا پیدا میکنند.
در تاریخ معاصر ایران، هرگاه وحدت ملی و انسجام اجتماعی بر مدار عدالت و گفتگو شکل گرفته، کشور مسیر پیشرفت را با قدرت طی کرده است. و هرگاه تفرقه و چنددستگی در جامعه تقویت شده، نه تنها روند توسعه مختل شده، بلکه سرمایهی اجتماعی و اعتماد عمومی نیز آسیب دیده است.
وظیفه رسانهها، فعالان اجتماعی و نخبگان فرهنگی و سیاسی، روشنگری درباره آثار زیانبار تفرقه و ترویج فرهنگ گفتگو و همزیستی است. باید بهجای دامن زدن به تفاوتها، بر اشتراکات تأکید کنیم. چرا که ایران، خانهی همهی ماست؛ و آیندهای روشن، تنها در سایهی همبستگی و اعتماد متقابل ممکن خواهد بود.
نویسنده سمیه حسن زاده
انتهای پیام/
سارا سپهوند
فرهنگی .اجتماعی
سردبیر
دیدگاهتان را بنویسید