سید سعید شاهرخی، استاندار لرستان، فرصت زیادی برای آزمون و خطا نداشت.

او تنها چند ماه پس از تکیه بر کرسی استانداری، خود را در مرکز طوفان سیاسیون حامی دولت دید و خیلی زودتر از اسلافش، زیر آوار فشارها قرار گرفت.

سرنوشت شاهرخی، گویی تکرار مسیر زیویار، دیگر استاندار بومی لرستان است. او نیز در برابر هجمه‌های بی‌امان نمایندگان، رسانه‌ها و جریان‌های سیاسی در تنگنا افتاد و ضعف ساختاری استانداری در مدیریت فضای سیاسی، به‌مثابه یک «خلاء استراتژیک»، گریبانش را گرفت.

معاون سیاسی، مدیرکل سیاسی، مشاوران و تمام عناوینی که ادعاهای بزرگی را یدک می‌کشند، امروز کارنامه‌ای تهی در برابر این فشارها دارند. در روزهای سختِ انتقاد و اعتراض، هیچ‌یک از این مهره‌ها نتوانستند نقش مؤثری ایفا کنند و سپر بلای شخص شاهرخی شوند و با عمل به وظیفه ذاتی خود در حوزه سیاسی فضا را تلطیف بخشند.

شاید همین ناکارآمدی ساختار است که باعث شده تنها یک نفر از مدیران حوزه استاندار، سکوت چندماهه را بشکند و در حمایت از شاهرخی وارد کارزار توییتر شود. اما توییت‌های حمایتی او، عملاً چیزی جز تلاش برای جلب رضایت مقام بالادستی نیست؛ واقعیت این است که این واکنش‌های دیرهنگام، تأثیری در تغییر معادلات و کاهش فشار بر استانداری نداشته است.

سیاست استاندار در انتخاب افراد کم‌حاشیه و گمنام برای مناصب کلیدی سیاسی، اکنون او را وارد بحرانی تمام‌عیار کرده است. این بحران، رهاورد روزهای سختی است که خود شاهرخی برای خود به ارمغان آورده.

منصوبان و محبوبان استاندار نه توان ایجاد گفتمان مؤثر با حامیان دولت را دارند و نه موفق به تعامل سازنده با نمایندگان شده‌اند. این انفعال، همزمان با دودستگی عمیق در جبهه رسانه‌ای استانداری، باعث شده است هر روز بر دامنه منتقدان شاهرخی افزوده شود. در این میان، مهره‌هایی که باید میدان‌دار باشند، سکوت پیشه کرده‌اند.

با چنین وضعیتی، بعید نیست که روزهای سخت‌تر و پرفشارتری برای شاهرخی و تیم مدیریتی او در راه باشد.

خبرنگار؛
سارا سپهوند
سارا سپهوند
سردبیر